რას მეტყვის სახელმწიფო, რომლის იმედიც არ მაქვს?

11 წლის ვიქნებოდი, ჩემს სკოლაში საშინელი ამბავი რომ გავრცელდა ელვის უსწრაფესად. ჩემზე ერთი წლით უფროსი მოსწავლე, თიკო, სკოლის მიმდებარედ მანქანამ გაიტანა და გარდაიცვალა. მაშინ პირველად გავიაზრე, რომ თურმე, მხოლოდ მოხუცები არ იღუპებიან და შეიძლება, მეც, ჩემს საუკეთესო მეგობრებს, ოჯახის წევრებსა და ნათესავებსაც დაგვემართოს იგივე. მახსოვს,როგორ იმოქმედა ამ ამბავმა ჩემზე. თიკოს დედაც კარგად მახსოვს. უფრო მკვეთრად…

გოშიას

რაც გავიგე, რომ არსებობ, გათენებამდე ვერ ვიძინებ.ძილი გამიტყდა. ბედნიერებისგან აკანკალებული ღრმად ვრგავ ბალიშში თავს და ვცდილობ, შევწყვიტო ფიქრი შენს ცხვირზე, ჩემსავით დიდ და ნუშისებრ თვალებზე, მომცრო ტუჩებზე, პატარა ყურებსა და წაბლისფერ თმაზე. შენზე თითქმის ვერავის ვუყვები. მენანება მუცელში დაგროვილი ვარსკვლავების გაზიარება. წარმოდგენა არ მაქვს,იქნები გოგო, რომელსაც როდესმე ჩემსავით მოუწევს საკუთარი უფლებებისთვის ბრძოლა, თუ ბიჭი, რომლის…

ბედნიერება პატიოსანი ქალებისთვის

სამი წყვილი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი – ოქროსფერი, წითელი და შავი. ოქროსფერს ჩავიცვამ ხვალ, იმ შავ კაბასთან ერთად. ძალიან მოუხდება, ალბათ. ნეტავ, თუ ამჩნევენ ჩემი მეგობრები, რამდენს ვფიქრობ დილიდან, რომ საღამოსთვის კარგად შეხამებული ტანსაცმელი შევარჩიო. სულ ვნერვიულობ, იქნებ ბუნებამ ეს ნიჭი არ დამაყოლა-მეთქი, გასაგები მიზეზების გამო და რამე რომ შემეშალოს და დამცინონ, ალბათ, გავგიჟდები კიდეც! სავსეა ჩემი…

სხვის სხეულს მოყოლილი ბედნიერება

არასდროს მიგრძნია თავი ასე უსუსურად. არასდროს მომრევია  დაკარგვის შიში. ალბათ, არსებობენ ბედნიერებისთვის არ-დაბადებული ადამიანები და მეც მათ რიცხვში ვარ. მეშინია, რომ ყველაფერი ერთ დღეს მიწისძვრაგადატანილი სახლის კედლებივით ჩამომეშლება გარშემო და მერე ძალიან შემცივდება. დაიწყება გამყინვარება, რომელსაც არ ექნება დასასრული. მხოლოდ ხანდახან გამოანათებს მზე და მალევე მიიმალება სქელ ღრუბლებში, როცა გამოდარების აზრს ვერ დაინახავს, არ ჩამთვლის…

PR – ქართულად

PR – აბრევიატურა, რომელიც ასე ხშირად გამოყენებადი გახდა დღევანდელ მსოფლიოში, რეალურად იშიფრება როგორც Public Relations (საზოგადოებასთან ურთიერთობა). მას, როგორც პროფესიას, კონკრეტული განსაზღვრება არც თუ ისე დიდი ხნის წინ მიენიჭა. სათაურიდანაც მიხვდებოდა ყველა, რომ აქ პიარის, როგორც პროფესიის განხილვას არ ვაპირებ. უბრალოდ, მომწონს, მახალისებს, მიზიდავს, დავაკვირდე ქართველ ,,პიარშიკებს“, რომლებიც თითქოს ერთ თარგზე გამოჭრეს. ,,თითქოს” რა შუაშია,…

ღმერთი ისევ ღრმად სუნთქავს.

იმაში დასარწმუნებლად, რომ ყველაფერი ჩემი წარმოსახვის ნაყოფი არ არის, ღრმად ვსუნთქავ. ფილტვების შევსებას ვგრძნობ და თვალებს ვახელ. ხედი ჩემი ფანჯრიდან სხვანაირია – იცვლება. ყავის ჭიქიდან ამოსულ ორთქლს არ მოაქვს არანაირი არომატი. მხოლოდ წვიმისა და ფიქრის სუნია გარშემო. მთაზე, რომელსაც ჩემი ფანჯარა გაჰყურებს, ნისლი იმატებს. ვფიქრობ, რა იქნებოდა, რაღაცები სხვანაირად რომ მომხდარიყო. ნისლიანობისას იმ მთაზე ნამყოფი…

ეფემიას დედა

ნეტავ, ფეხზე რამე თბილი ჩამეცვა… ძალიან ცივია მიწა, რომელიც ყოველ ახალ ნაბიჯზე, თითქოს ცდილობს, ჩამითრიოს. ასე იცის ჩვენს მხარეში, იანვრის თვე უსაშველოდ სქელ ყინულს მოისხამს ხოლმე მხრებზე. ადრე არ მიჭირდა, ღუმელი ყოფნიდა ჩვენს პატარა სახლს, რომელიც ფარდული უფრო იყო, მაგრამ ძალიან მემყუდროებოდა. შეჭირხლულ ფანჯრებს ოთახში დამდგარი სითბო უთენია ალღობდა. ადგებოდა დედა 7 საათზე, შეანთებდა ღუმელს…

ქალთა კიდობანი

განცხადება : ,,იწყება უვადო მოგზაურობა. ტრანსპორტი – კიდობანი. დანიშნულების ადგილი – სრულყოფილება. გავდივართ ხვალ, ყოველდღიურობის სადგურიდან. უ ფ ა ს ო!” რაღაც ასეთს გავაკრავდი ქალაქის ყველა კუთხეში. სისხამ დილას გავიდოდი ჩემი ყოველდღიურობით გადაღლილი მგზავრებითურთ და დავიწყებდი უვადო მოგზაურობას ბედნიერებისაკენ. დავუშვებდი მხოლოდ იმ ქალებს, რომლებიც დამარწმუნებდნენ, რომ ნამდვილად სჭირდებათ ადგილი კიდობანში. ქალებს, რომლებსაც კაცებმა აწყენინეს. ქალებს,…

პირველი დღე – არჩევანი.

იბადები და წყლიდან იმ წამის ამომძვრალს ჰაერთან შეგუებას გთხოვენ. უარს თუ იტყვი, გირტყამენ, ოდნავ, მაგრამ ხელდაუკარებელი არსებისთვის, ალბათ, მეტისმეტად მტკივნეულად. ალბათ სიბნელიდან გამოსვლის პირველი დღე ყველაზე რთულია. გუგებს გიწვავს ათასფერი სინათლე. ამიტომ არის, რომ სულ თვალდახუჭულს გინდა ყოფნა. მერე ნელ-ნელა ეგუები. უნდა აირჩიო, საერთოდ დაიწყო ცხოვრება თუ არა. სკოლაში რომ იწყებ სიარულს, პირველ დღეს უცხო…

საქართველო – პატარა ქვეყანა,რომელიც გადარჩა.

უამრავი რამე დამიწერია ამაზე. არავინ თუ აღარ მოუსმენს ჩემს გლოვას,  გავიგებ. ტკივილის მასშტაბებს თუ გადამეტებულ ტრაგიზმად შემიფასებენ, ესეც არ იქნება უცხო. მაინც მგონია, რომ ამაზე ყველამ უნდა ილაპარაკოს, ვისაც როგორ შეუძლია : ვწეროთ, ვუძღვნათ მუსიკალური კომპოზიციები, გამოვიდეთ დიდი აუდიტორიის წინაშე და წავიკითხოთ ემოციური სიტყვა, მოვიდეთ პოლიტიკაში და გავამყაროთ ჩვენი ქვეყნის პროდასავლური კურსი. ვისაც როგორ შეგვიძლია!…

ტაში პაპიძის ვერდიქტს! ტაში, მეგობრებო!

ღმერთს არასწორი საქციელის გამო პატიებას იშვიათად ვთხოვ. არ ვიცი, ჩემი ნაკლია, ალბათ, მაგრამ როცა ვხვდები, რომ რაღაც ცუდად გავაკეთე ან ვთქვი, ყოველთვის საკუთარ თავთან გასაუბრება მირჩევნია ღმერთის წინ წაკითხულ მონოლოგს. ეს შემთხვევა გამონაკლისი იყო. ქმრისა და შვილის მკვლელობაში ბრალდებულის და უკვე დამნაშავედ ცნობილი მაგდა პაპიძის საქმემ მასწავლა ჩემი ნათქვამის გამო უზენაესი ძალისთვის ბოდიშის მოხდა. ხშირად…

შენ ხომ გესმის, ანტონ?!

თავიდან ყველაფერი ,,უშენოდ აღარაფერი მინდათი” იწყება ხოლმე და მერე იცვლება ყველაფერი ძირეულად. ღმერთსა და ადამიანს შორის არჩევნის უფლება უკანასკნელს ყოველთვის ეზღუდება, ამიტომაც არის, რომ გაღმერთებული ადამიანები შემოქმედის როლს უსიტყვოდ ირგებენ და რჩებიან მერე კერპთაყვანისმცემლის როლში მყოფები მშრალზე. ,,მხოლოდ შენი დანახვა მჭირდება ბედნიერებისთვისო! “- იტყოდა ხოლმე და მორბოდა ჩემთან, ვისთანაც მთელი ცხოვრების გატარება ჰქონდა გადაწყვეტილი. მიხაროდა,…