გასაბუტი ოთახი

ჩვენი სახლი მთის წვერზე დგას, ყველასგან შორს და ჩვენთან უსაშველოდ ახლოს.

ხის ფანჯრებს ხშირად ჭირხლავს ყინვა და ქარი. სიცოცხლის ხაზების მსგავს ძველ ღრიჭოებს ავსებს ბუხრისა და თაფლიანი ყავის სუნი.

ჩვენ ხშირად ვჩხუბობთ, იმიტომ რომ სხვანაირად არ გამოდის.

შენ ხშირად მპოულობ ფერადი მინის კარს უკან, ოთხად მოკეცილს, ტირილით მოღლილს და გაბუტულს. ხედავ, როგორ მძინავს კუთხეში, სამალავის კარს უკან, მარილით დამშრალ ლოყებზე ხელებაფარებულს. ხელში აყვანილი და გულზე მიკრული მიგყავარ საძინებლისკენ, სადაც ყველა თეთრ ზეწარს ფიჭვისა და ცოტათი ვარდისფერი  ღვინის სუნი ასდის.

გამოფხიზლებულს, ჩხუბის ძალა წართმეულს, ტირილისგან დასიებული თვალები მეწვის. ხელებით ვისრეს და დიდ საწოლში შენს ფეხებს ვეძებ. გაყინულ ტერფებს შენს წელზე ვითბობ და არავინ არაფერს ამბობს.

ორივემ ვიცით, რომ მორიგი ისტერიკა, რომელიც ხშირად სულაც უმისამართოა, მორიგი თავის მოსაჩვენებლად ჩალაგებული, ნახევრად ცარიელი ჩემოდანი – სისულელეა.

შენ ალაგებ ჩემს ქაოტურად ჩაყრილ ტანსაცმელს ჩანთიდან – გარდერობში და ყველაფერი თავის ძველ იერს იბრუნებს.

დილაობით ყოველთვის მე გაღვიძებ, ხანდახან გვიან და კივილით. დავრბივარ საწოლის გარშემო და შენი ტანსაცმლის ერთმანეთისთვის შეხამებას ვცდილობ. ღია ცისფერ პერანგს ლურჯი პიჯაკის ქვეშ ვკიდებ, იქვე ვაფენ სულ ახალ შარვალს, რომელიც, ჩემი აზრით, ძალიან გიხდება, იატაკზე კი ფართო ფეხსაცმელებს ვალაგებ, შიგნით ჩაწყობილი სუფთა წინდებით. კმაყოფილი სახით გავყურებ ჩემს არჩევანს და გაყინული თითებით გაცლი ძილის თოვლს კისრიდან.

შენ გიყვარს  ყავა, რომელშიც ჩემი წვლილი მხოლოდ ღილაკზე თითის დაჭერით შემოიფარგლება. მაგრამ იცი, რომ მე მოვამზადე და ამიტომ განსაკუთრებით გემრიელად სვამ.

კარს ფეხით აღებ და მთელი დღის ტვირთს ზღურბლთან ტოვებ.

დივანზე ჯდები და ელოდები, როდის შეგიდგამ ფეხებს ქვემოთ რბილ სკამს, რომელიც სპეციალურად ამ ფუნქციით შევიძინეთ.

შენ არ გიყვარს ფეხებჩამოშვებულს ჯდომა, გაწუხებს და მოსვენების საშუალებას არ გაძლევს.

მე ზუსტად ვიცი, რომელ არხზე მოვმართო ტელევიზორი, რა გაინტერესებს ყველაზე მეტად სახლში ახალმოსულს.

ზუსტად ვიცი, რომელ თეფშზე დაგისხა წვნიანი და რომელი ჭიქით მოგიდგა წყალი.

შენთვის წინასწარ გამზადებულ ვახშამს სულს ვუბერავ, ვაციებ და მაგიდისკენ მიმყავხარ.

შენ არ მოგწონს ჩემი მომზადებული საუზმე, სადილი და ვახშამი, მაგრამ არასდროს ამბობ ამას. ყოვეთვის უჩუმრად ამატებ მარილსა და პილპილს.

და მე, ვითომ, ამას სულაც ვერ ვამჩნევ. მაინც ამაყად დავაბოტებ სამზარეულოს მაგიდის გარშემო და ველოდები, როდის მოსვამ ბოლო ყლუპ წვნიანს.

შენ ანგრევ მთას, მის წვერზე სახლს, სახლის შეიგნით სათუთად ნაშენებ გასაბუტ ოთახს, ფერად მინას, ძველ ფანჯრებს, სამზარეულოს მაგიდას, მაღალ, მუხის კარს. საწოლს ერთი ხელის მოსმით ურევ, მიუხედავად იმისა, რომ იცი, რამდენი ვიწვალე მის დასალაგებლად.

შენ მართმევ ხმას და სულის სიღრმეში ძლით მიტენი. რომ ვეღარასდროს შევძლო შენი სახელის წარმოთქმა. რომ ვეღარასდროს დაგიძახო.

შენ ანგრევ ყველაფერს, რასაც მე ხელით შეხება ვერ გავუბედე.

შენ მანგრევ მე.

დამსხვრეულ ნაწილებს ჯიბეში იწყობ და მანახებ, როგორ მიგაქვს ისინი თან.

ამაყად გადიხარ სახლიდან. და მე ზუსტად ვიცი, რომ ჩემოდანი, რომელიც ჩაალაგე სავსეა. შენ არ დამხდები ფერად კარს იქით, მობუზული, გაუბედურებული და ტირილით დაღლილი.

მე ვერ შემოგიყვან საძინებელში მძინარეს.

და მომიწევს, ნანგრევებს შუა ვიდგე და ვიფიქრო, როგორ ავაშანო ყველაფერი მარტომ.

მომიწევს ვაღიარო, რომ ჩემი საჭმელი უგემურია, საწოლი სველი და სახლი მშრალი.

მომიწევს, თავიდან მოვიშორო სკამი, რადგან მე იატაკზე ჩამოშვებული ფეხებითაც შემიძლია ჯდომა.

შენ მანგრევ მე და თან მიგყავს  ჩვენი საერთო ღმერთი.

შენ მანგრევ მე და უკან არ იხედები.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s