მე მიყვარს – როგორ და ისიც, როგორ – არ

მე მიყვარს, როგორ გძინავს შენ და ის, რომ ეს არასდროს მინახავს. მე მიყვარს, როგორ იღვიძებ დილით და ისიც, რომ ყოველი დღე უერთმანეთოდ გვითენდება. მე მიყვარს, როგორ მეხუტები შეშინებულს და ისიც, რომ შენთან არასდროს გამოვხატავ, რისი მეშინია. მე მიყვარს, როგორ გაღიმებს ჩემი ტანის ურითმო რხევა და ისიც, რომ შენთვის არასდროს მიცეკვია. მე მიყვარს ზღურბლთან შენი დაღლილი,…

მე უცნაური გოგო ვარ

თუ როდესმე ვინმეს ჩემი თხემით ტერფამდე გაცნობა მოუნდება და მერე ამაზე დაწერს, აუცილებლად იტყვის, რომ მე უცნაური გოგო ვარ, რომელიც ვერასდროს ვერაფერს აფასებს. ქაოტური ცხოვრებიდან სიმშვიდეში ძლივს გადაბობღებულს შიში, აკრძალულის სიტკბო და ძვირად საწვნევი შედეგი ენატრება. ერთბაშად გაძვირებულ გარდერობსა და კოსმეტიკის ჩანთას ისევ მეორადი ჩითის კაბა და მაღალყელიანი, ფერდაკარგული ჩექმა ურჩევნია. რეალობა ვერ უნაცვლებს არარსებულ…

გოგოური ამბების საცავი

თურმე, სიცოცხლის მე-12 კვირამდე, ყველანი ერთნაირები ვართ. არაფრით განსვსხვავდებით. ყველა ემბრიონს სასქესო ორგანო ერთნაირი აქვს გარეგნულად, მხოლოდ 12 კვირიდან, წანაზარდის დახრის კუთხის მიხედვით არკვევს სპეცისლისტი სქესს. ანუ, ბიჭობა და გოგოობა ამ დროიდან  იწყებს ჭიდილს და ჩვენი დაშორებაც არ აყოვნებს. ჯერ, ოჯახის წევრები გვარჩევენ, გოგოებს ცოტა ნაკლების უფლებას გვაძლევენ, ვიდრე – ბიჭებს. მერე სკოლაში, მასწავლებლები ელოდებიან…

ელის ქალაქი კვდება

ელის ქალაქი კვდება. სახლები მის გარშემო იშლებიან. ელი ფეხშიშველი გარბის. მტვრიან და ცხელ ასფალტზე ეჭრება შიშველი ფეხები. უკან იტოვებს იმ წამს მტვრად ქცეულ შენობას და წინ ახალი იწყებს ნგრევას. აჩნდება ბზარები, ვეებერთელა, უსწორმასწორო, დიაგრამის მსგავსი ხაზები. ისინი ფართოვდებიან, სულ რამდენიმე წამში კი ჭერი იწყებს ვარდნას. კედლები ერთმანეთის მიყოლებით იშლებიან. ელის ეშინია. ელის აქ აღარავინ დარჩა….

რა იცი ჩემზე? 

შენ ზუსტად იცი, როგორ ვჭამ, როცა ძალიან მშია.  იცი, როგორია ჩემი კანი დილით, როცა ვიღვიძებ და მოწესრიგებამდე ზარმაცულად ვითრევ ფეხს.  იცი, როგორ ვტირი, როცა საკუთარ უძლურებას ვხედავ, ან როცა სიმართლეს ვერ ვამტკიცებ და ნერვები მიმტყუნებს.  იცი, როგორ გამოვიყურები, როცა ვცდილობ, უცებ წამოსროლილი ტყუილი მივჩქმალო. იცი, როგორ ვმალავ იმედგაცრუებას, როცა ჩემ მოლოდინებს არ ამართლებ.  იცი, სად…

თვითმფრინავი

პირველად თვითმფრინავი ახლოს, სრული მასშტაბებით, ათი წლისამ ვნახე. მამა ამერიკიდან მოფრინავდა და მთელი ოჯახი მის დასახვედრად წავედით. მაშინ რაიონში ვცხოვრობდი, დედაქალაქში არც ისე ხშირად ჩამოვდიოდი და იმ ერთეულ შემთხვევებში აეროპორტთან ახლოს არ ვბანაკდებოდი. მახსოვს, შორეული ქვეყნიდან ჩამოფრენილ მამასთან ერთად უკვე მანქანაში ვიჯექი, სახლში ვბრუნდებოდი. ფანჯარაზე მქონდა ცხვირი მიდებული და ამოსუნთქული ჰაერით ჩემი დახატული და უკვე…

გაგრძელების მომლოდინე ცარიელი ფურცლები

არ მახსოვს, როდის დაიძინე პირველად ჩემ გარეშე მშვიდად. არც ის მახსოვს, როდის გაათიე ღამე სხვაგან შენივე სურვილით.  მაგრამ მახსოვს გუშინდელი დღე, როცა აღარაფერი გვქონდა სათქმელი.  საუზმე, რომელმაც მოთხვრილი ტუჩებისა და ამაზე სიცილის გარეშე ჩაიარა.  გზა, რომელიც შენ გარეშე გავიარე დაღლილმა, სამსახურიდან სახლამდე. გაწბილებული მეგობრები, რომლებსაც ჩვენი ერთად ნახვა უნდოდათ.  საყელოზე შეცვლილი სურნელი,  იების გარეშე მოსული გაზაფხული, …

შემიყვაროს,რა!

შემიყვაროს, რა! მის დიდ ხელებში მოქცეული ჩემი მტევნები სულ ციცქნა გამოჩნდება და მარტივად გამითბება. დაკუჭულ პერანგს ვერასდროს მოვუწესრიგებ, მაგრამ არასდროს ვეტყვი, რომ ნაკეცები კუბოკრულ ქსოვილს არ უხდება. დაწოლის წინ პირჯვარს გადავსახავ საწოლს, მე რომც არ მჯეროდეს 4 კუთხეში სამი თითით დასმული წერტილების, მისთვის გავაკეთებ. ასობით მცდელობის შემდეგ გემრიელ საჭმელს მოვუმზადებ, სულ ცოტა რომ გამომივა, მთლიანად მას…

რას მეტყვის სახელმწიფო, რომლის იმედიც არ მაქვს?

11 წლის ვიქნებოდი, ჩემს სკოლაში საშინელი ამბავი რომ გავრცელდა ელვის უსწრაფესად. ჩემზე ერთი წლით უფროსი მოსწავლე, თიკო, სკოლის მიმდებარედ მანქანამ გაიტანა და გარდაიცვალა. მაშინ პირველად გავიაზრე, რომ თურმე, მხოლოდ მოხუცები არ იღუპებიან და შეიძლება, მეც, ჩემს საუკეთესო მეგობრებს, ოჯახის წევრებსა და ნათესავებსაც დაგვემართოს იგივე. მახსოვს,როგორ იმოქმედა ამ ამბავმა ჩემზე. თიკოს დედაც კარგად მახსოვს. უფრო მკვეთრად…

გოშიას

რაც გავიგე, რომ არსებობ, გათენებამდე ვერ ვიძინებ.ძილი გამიტყდა. ბედნიერებისგან აკანკალებული ღრმად ვრგავ ბალიშში თავს და ვცდილობ, შევწყვიტო ფიქრი შენს ცხვირზე, ჩემსავით დიდ და ნუშისებრ თვალებზე, მომცრო ტუჩებზე, პატარა ყურებსა და წაბლისფერ თმაზე. შენზე თითქმის ვერავის ვუყვები. მენანება მუცელში დაგროვილი ვარსკვლავების გაზიარება. წარმოდგენა არ მაქვს,იქნები გოგო, რომელსაც როდესმე ჩემსავით მოუწევს საკუთარი უფლებებისთვის ბრძოლა, თუ ბიჭი, რომლის…

ბედნიერება პატიოსანი ქალებისთვის

სამი წყვილი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი – ოქროსფერი, წითელი და შავი. ოქროსფერს ჩავიცვამ ხვალ, იმ შავ კაბასთან ერთად. ძალიან მოუხდება, ალბათ. ნეტავ, თუ ამჩნევენ ჩემი მეგობრები, რამდენს ვფიქრობ დილიდან, რომ საღამოსთვის კარგად შეხამებული ტანსაცმელი შევარჩიო. სულ ვნერვიულობ, იქნებ ბუნებამ ეს ნიჭი არ დამაყოლა-მეთქი, გასაგები მიზეზების გამო და რამე რომ შემეშალოს და დამცინონ, ალბათ, გავგიჟდები კიდეც! სავსეა ჩემი…

სხვის სხეულს მოყოლილი ბედნიერება

არასდროს მიგრძნია თავი ასე უსუსურად. არასდროს მომრევია  დაკარგვის შიში. ალბათ, არსებობენ ბედნიერებისთვის არ-დაბადებული ადამიანები და მეც მათ რიცხვში ვარ. მეშინია, რომ ყველაფერი ერთ დღეს მიწისძვრაგადატანილი სახლის კედლებივით ჩამომეშლება გარშემო და მერე ძალიან შემცივდება. დაიწყება გამყინვარება, რომელსაც არ ექნება დასასრული. მხოლოდ ხანდახან გამოანათებს მზე და მალევე მიიმალება სქელ ღრუბლებში, როცა გამოდარების აზრს ვერ დაინახავს, არ ჩამთვლის…